too lucky to have ‘em.
Sila? sinong “sila”? yung mga kaibigan ko. ang barkada. sobrang mahal ko sila. at alam ko mahal din nila ang barkada. mga PNK pa lang kami, magkakasama na kami. mga mang-aawit. pero hindi pa ganung ka-close nun. may iba’t ibang grupo pa kami. haha. nakakatawang isipin na kahit na madaming tao na nakilala namin, kami pa rin pala ang magiging magkakabarkada.
well, i’m doing this because i just really miss them so much. i just posted a video recently with some pictures of us. different pictures:
oh-so-happy-pictures
oh-so-wacky-pictures
oh-so-sad-pictures
oh-so-stolen-pictures
at first, i’m getting lazy doing it because we don’t have new pictures, but then i have realized that it doesn’t matter if we don’t have new ones. what matters is that we can still see ourselves happy beside each other even though bad times roll. i’m so lucky having them.
okay, back to the video. as i was saying, i’m getting lazy to the point that i don’t want to do it anymore, but every time i browse what pictures i could put, i tell myself to do it. and also, i know, there are people waiting having that video of us again. and of course even though i’m not good in doing such videos, i know also, they would like it in any way i do.
i think, each video i do, if other people have watched that, it would tell them who we are, what we do, how do we do when we are together, and they could see how happy we are. that the smiles on our faces can’t be paid by any thing. and of course, the memories being made, priceless. :)
i just really miss them having around me.
ang barakda kasi simple lang. konting kwentuhan lang, okay na. yung may magyayaya gumala kahit walang pera. pano ba naman, malapit lang ang baker, pwedeng lakarin. at cyempre, may kwentuhan pa rin. mawawala rin ba ang asaran? hindi no. hindi rin pwedeng walang aasarin. tapos picture picture. minsan may magdadala pa ng gitara. nakakatuwa kasi kahit sa simpleng bagay okay na kami. kapag may birthday, okay lang kahit walang handa nu. nagagawan naman ng paraan. minsan pa nga, okay na sa softdrinks at dingdong at hi-ho at sugo. haha. solb na. ang sarap din nung sa pakiramdam na kahit halos araw araw kayo magkakasama, minsan kahit magkatext di talaga nauubusan ng kwento. pero mas masarap yung pakiramdam na kahit araw araw na kayo magkakasama, pag nagkita kayo, hindi rin nauubos ang kwento. at kung hindi nauubos ang kwento, hindi rin nauubos ang kalokohan. ang daming kalokohan ang ginagawa. haha. kaya mas nagiging masaya eh. kahit napapagalitan. :)) nakakamiss rin yung may matatanggap kang gm. Nakakamiss rin ang mag-gm. Haha.
hindi lang kami magkakaibigan basta basta. para na rin kaming magkakapatid. ang masaya pa, yung mga month ng birthday namin halos magkakasunod. nakakatuwa at nakakatawa ring isipin na dahil dun, halos sunod sunod kami magiging Kadiwa. hahaha. yun talaga eh, yun ung pinangaasar. at dahil din dun, every month may nagbibirthday. haha. o di ba? hindi ko nga rin ma-imagine na one day we’re gonna have our own families. napapangiti ako pag napapaisip ako dun. a little bit excited and cyempre, curious. pero masaya ko pag naiisip ko yun. nagfafacebook kasi ako, tapos natingin ng pictures namin tapos naisip ko nga yung what if one day may mga pamilya na tayo? parang
“what? may mga anak na kami? totoo ba ‘to? haha. parang nung isang araw lang nasa PNK pa kami, tapos naging MT sa Binhi tapos nagcelebrate kami ng 18th birthday kung saan Kadiwa na kami. at hindi namin matanggap. haha. tapos ngayon, may pamilya na tayo?”
habang naiisip ko yan, naiimagine ko na we’re browsing our pictures sa fb then comparing the differences that we’ve been through. hehe. yung pictures na magkakasama tayo, at ang ang kukulit ng litrato. yung maaalala mo na, dati pinaguusapan pa lang na kapag may pamilya na at anak, sila sila rin yung magkakabarkada. haha. Futuristic masyado tayo eh J))
hindi ko alam pero basta para sakin, napaka espesyal ng barkadahan namin. masyadong marami na ang nangyari. at mas marami pang mangyayari. masaya man, malungkot, masakit. alam ko, isang araw worth it lahat. sa bagay, lahat naman ng nangyari worth it.
mas lalo ko silang na-miss after ko magawa yung video. yung nasa isip ko ‘sana, yung ganitong oras, nagala kami. yung ganitong araw, may swimming kami. yung magkakaroon kami ng biglaang gala.’ o kaya basta magkakasama kami masaya na. after kong mapanuod yun, minsan pinapanuod ko ulit yung ibang videos. Naiiyak pa nga ko minsan e. At nasasabi ko na marami na talagang nagbago, hindi lang physically pero emotionally and mentally. alam kong matagal pa ulit bago ako maka-gala kasama ang barkada. At kahit matagal, maghihintay pa rin ako. Maghihintay ako dun sa mga kulitan, sa asaran, at sa kwentuhang walang humpay. Habang napapanuod ko kasi yun hindi ko maintindihan yung nararamdaman ko basta ang alam ko sobrang miss ko na ang barkada. at lalo na yung ganitong bakasyon? Pag magkakasama na, parang saglit lang. Tapos pasukan na naman. Tapos busy na naman although minsan nakakagala, pero hindi na katulad dati. Siyempre, we need to adjust sa mga scheds. Wala naman tayong magagawa. Minsan pa nga nasasabi lang natin n asana tumigil yung oras diba?
oo aaminin ko, may mga oras na minsan hindi ako proud na kasama ko sila, pero every time i think about that, nasasabi ko na lang sa sarili ko ‘hindi dapat. kasi wala naman taong perpekto. lahat naman may kapintasan.’ totoo naman, walang perpekto. At kasi Sila rin yung taong laging nanjan kapag may problema ka. Na minsan halos makalimutan mong may barkda kang pedeng lapitan. Na kahit hindi mo sila kamustahin lagi pa rin silang handang damayan ka. Masarap sa pakiramdam na may ganyang kaibigan ka, at hindi lang basta bastang kaibigan, kapatid pa. tapos nagrereminisce ako. tapos lalo ko silang namimiss. naaalala ko yung mga memories. kung anu anong kalokohan ang ginagawa namin. kung anu anong kalokohan ang pinagkukwentuhan namin. kung anu anong panlalait ang ibinibigay namin. haha. tapos pagkatapos nun, napapangiti ako kasi alam kong nung mga oras na yun, sobrang saya namin. Ang sarap balikan. oo, minsan naaalala ko rin yung mga hindi magandang nangyari, pero pinipilit ko alisin, siyempre. at dahil sa masasayang memories, mas naeexcite ako sa mga mangyayari pa. Sa mga pagbabagong di maiiwasan.
At isashare ko tong isang part ng text sakin ng isa sa mga mabubuting kaibigan ko na sa tuwing binabasa ko e alam kong mahal niya rin ako. Na malaki rin yung part ko sa kaniya. eto:
“parang ilang araw lang, nabuo ang barkada nten at gumagala ksama kmi aa. Pero ngaun, you’ll be leaving not only your own country but also us. Thinking na lahat ng gnagawa naten dati ay imposible ng magawa ulet ngayon. Kase alam naming may kulang. Remember, tayong magbabarkada are like pieces of puzzle. Kelan man di makikita ang significance nung puzzle kapag may kulang na kht isa. At isa ka dun.”
“…i know this isn’t goodbye. Darating yung time magkkta ulit tayo. Ung time na magagawa ko ulit ung smile n ikaw ung reason. At hopefully even ung time na mabubuo na tayong lahat.”
Ang sarap basahin paulit ulit nung messages nila sakin before i left. So sweet. Sobrang Masaya ako kasi alam kong may mga totoong kaibigan ako na nagmamahal sakin. Kaya sobrang mahal ko yang mga yan. And right now, i wish i was there with them having a good time. Catching up our breaths because we can’t stop laughing.
At kahit isip bata pa rin kami pag magkakasama, alam kong nagmature na kami physically, mentally, and emotionally.
I MISS YOU SO MUCH, FRIENDS :’)